Schrijf ik afgelopen dinsdag nog een blog over de vakantie, word ik daarna tot in mijn diepste geraakt door al het nieuws over de vluchtelingen. Met als klap op de vuurpijl de foto van de driejarige peuter Aylan liggend in de branding op het strand van Bodrum.

Als moeder van een driejarige zoon maar gewoon ook als mens raakt het mij immens wat er gebeurd met alle gezinnen, mannen, vrouwen en kinderen die op de vlucht zijn. Die huis en haard hebben verlaten voor een onzekere toekomst. Mijn eigen dingen lijken (en zijn grotendeels ook) futiliteiten. Wennen na de vakantie, het boeit niet. Kinderen die iets zus of zo doen, maakt niet uit. Een conflict wat zich maar niet oplost, echt laat gaan, laat gaan.

Ik moet bekennen dat er een tijd is geweest dat ik weinig nieuws keek. Ik kon gewoonweg het leed in de wereld niet altijd aan. Veel sloeg in als een bom en ik werd overspoeld door verdriet. Het lukte me vervolgens niet om alles wat ik zag op een constructieve manier te gebruiken. Dus, om mijn steentje bij te dragen en zelf ook nog enigszins te blijven staan zeg maar!

Hier in Nederland leven wij ons leven. En daar zit natuurlijk ook een zekere logica in alleen – ik ben zo benieuwd –wat doet het met jou? Hoe komt het binnen? Blijf jij staan en denk je wellicht na over een, bij jouw passende, actie om iets om bij te dragen?

Ik hoor graag hoe je dat doet en wat je doet! Want dat wil ik ook! Ik wil niet wegkijken. Ik wil het zien. Ik wil het voelen. Ik wil ook voelen dat ik hierin niet alleen ben en ik wil handelen!

Mijn hart breekt voor zo’n klein manneke als Aylan. En voor de vele andere kinderen, degenen zonder gezicht in de media. Kinderen die geen toekomst hebben. Voor alle gezinnen die op dit moment onderweg zijn ergens naartoe. Die net als wij willen leven en hun kinderen willen zien opgroeien. Mensen die nu rondzwerven op de Balkan of in Europa, op zoek naar hoop, liefde en een betere toekomst.

Ik kijk en mijn hart breekt!