Erover lezen is een ding. Erover vertellen en in gesprek gaan met ouders is een tweede. Zelf thuis soms even een biggetje wassen is een derde. Totdat…er een groot, groot varken aan de deur staat. Een varken dat zich niet zomaar eventjes laat wassen.

Ik geloof in opvoeden vanuit contact en verbinding met je kinderen. Ik vertel over vriendelijke duidelijkheid, verder kijken dan het gedrag wat je ziet en kijken welke behoefte, hulpvraag of wens van je kind er achter (in onze ogen) lastig en vervelend gedrag zit. Dit duidelijk krijgen samen en hier vervolgens wat mee doen.

Klinkt mooi he? Alleen, dat het soms helemaal niet zo gemakkelijk is, weet ik ook wel. En dat laat mijn zoon mij, nu hij groter wordt, volop zien!

Joep zit inmiddels een paar maanden op school. Ik zie steeds meer wat voor manneke hij is. Zo kijkt, ziet, hoort en ervaart hij veel. Hij is lief en leeft intens. Hij vindt veel dingen leuk en hij rent, springt en speelt de hele dag. Ook zie ik dat, waar mijn dochter als ze moe is even lekker gaat kleuren ofzo, mijn zoon gas blijft geven, door blijft gaan en hierdoor soms over zijn grenzen gaat. Zo is hij om 15u uit school vaak erg moe, geïrriteerd en bozig. Zit hij vol met alle prikkels van de dag en weet hij zich nog geen raad met zijn volle lijfje. Ik mag dan als veilige thuishaven de klappen opvangen. Soms zelf letterlijk want schoppen, slaan en gooien kan hij erg goed op dit moment.

Of neem het avondritueel. Hij werkt voor mijn gevoel TOTAAL niet mee. Hij luistert voor geen meter en om veel hebben we strijd. Aan tafel komen zitten, aan tafel blijven zitten, zijn eten opeten, mee naar boven, douchen, weer onder de douche uit, een klein verhaaltje, nee een groot verhaal…dat soort dingen. Punt is dat hij gewoon – moe, op, vol, overprikkeld, klaar met de dag –  noem maar op, is! En hij mag leren om daar op een, laten we zeggen, net wat fijnere manier mee om te gaan.

Het wordt voor ons alleen ook steeds vermoeider. Het ontploffingsgevaar zowel bij mama als bij papa neemt toe, voor mijn dochter is het verre van gezellig en mijn zoon weet het allemaal ook niet zo goed meer. Ikzelf slaag de ene keer met een ‘zeer goed’ als het gaat om het toepassen van waar Plukdedag voor staat. Ik blijf rustig en houd hem bij me. Kijk verder dan zijn gedrag en laat zijn emoties er even zijn om daarna duidelijk aan te geven hoe de vlag erbij hangt. Ik geef hem ruimte om ook zelf dingen te mogen bepalen, dat soort pedagogisch verantwoorde praat. Het andere moment scoor ik eerlijk gezegd toch echt lager als ik hem oppak onder mijn arm en mee naar boven sleur om te gaan douchen.

Wat ik mezelf vanochtend realiseerde, is dat ik twee keuzes heb. Zo kan ik het steeds vermoeider gaan vinden. Ik kan erin gaan zitten en ervan balen. Uiteindelijk denk ik alleen niet dat dat bijdraagt aan een oplossing. Het maakt het alleen maar zwaarder en frustrerender. Ik kies dan ook voor een tweede optie en met een glimlach zet ik de deur open voor deze onwelkome gast. Deze uitdaging met mijn gevoelige en temperamentvolle kleine kanjer. Het mooie is dat dat meteen al ruimte, lucht en rust geeft en het zware gevoel laat zakken.

Kinderen hebben ons het meest nodig als ze dat het minst lijken te verdienen. In deze zin zit zo veel. Dus kom maar op, dit varkentje gaan we rustig wassen. Misschien wel 100 keer!