De peutergroep van mijn zoontje gaat de komende tijd aan de slag met het thema ‘Regen’. En ach, wat is het dan toch leuk om eens te schrijven over een mooie onderwerp, namelijk ‘frustratietolerantie. Niet snel ergens van balen of boos worden als het je ‘tegen zit’ of iets net anders loopt dan wat jij fijn vindt of verwacht had. Oftewel, het kunnen opvangen van tegenslagen, dat werk!

Een paar jaar geleden las ik een artikel over dit onderwerp. Hierin stond dat veel ouders geneigd zijn toe te geven aan elke impuls van hun kind. De kastanjes voor hem uit het vuur halen en hem behoeden voor teleurstellingen. Want als je kind gelukkig is, ben jij het ook! Allemaal met de beste bedoelingen natuurlijk, vanuit gigantisch veel liefde. Alleen…leren kinderen dan op de lange termijn niet omgaan met het feit dat het leven gewoonweg niet altijd leuk is en precies zo valt als dat zij dat ‘believen’. Daarmee om kunnen gaan heet  dan weer ‘mentale weerbaarheid’, ook zo’n mooi woord. Kinderen die niet zo snel van slag raken en meeveren met wat op hun pad komt. En laat kinderen daar juist van nature erg goed in zijn!

Interessant om eens te kijken hoe het gesteld is met de frustratietolerantie van mijn twee ukken en, eerlijk is eerlijk, die van mijzelf bij alledaagse minder prettige situaties. Zoals kastanjes gaan verzamelen maar geen boom kunnen vinden in het park. Een tekenfilm willen kijken en een dvd-speler die elke keer hapert. Of een trein die voor jouw neus wegrijdt omdat je zoon net iets te lang aan je been blijft kleven bij het wegbrengen en…regen die op ons neerklettert terwijl mijn dochter bij een vriendinnetje is spelen en wij haar op de fiets gaan ophalen.

Zodoende en zo dus. Ik had samen met mijn zoon netjes gekeken op weeronline van te voren. Best betrouwbaar vind ik zelf en mijn zoon doet tegenwoordig volop mee. “Komt bah weer aan mama?” Wij met auto gaan?” Nee, Joep, dat hoeft niet. Ik zie voorlopig geen enkele bui dichtbij Eindhoven dus wij stappen gewoon op de fiets”. En daar gaan we. De lucht is wel behoorlijk donker buiten vindt mijn zoon, verdacht donker. Maar ik, volledig vertrouwend op het weerkaartje, fiets gewoon door.

We zijn nog niet binnen bij het vriendinnetje van mijn dochter of het begint me toch te regenen. En dan gewoon niet zomaar wat gemiezer, nee het komt met bakken naar beneden! Waar zat die wolk op weeronline??? Mijn zoon begint bij voorbaat al te huilen. Geen idee wat ik onbewust op hem uitstraal. Ik probeer in ieder geval zo zen mogelijk te blijven en mijn eigen frustratietolerantie niveau ondertussen flink omhoog te krikken.

Gelukkig is daar mijn dochter. Ze krijgt een knalroze regenpak aan van haar vriendinnetje. Dat vindt ze volgens mij erg leuk want ik hoor haar totaal niet. Ze stapt op de fiets en trapt stoer door de stromende regen. Ikzelf kan niets anders doen dan volgen en zet mijn gedachten om van ‘bah, wat vervelend, hier worden we zo ontzettend nat van, naar het is zoals het is en we maken er het beste van’.

” Zullen we alle regenliedjes gaan zingen die we kennen?” , stel ik voor. Mijn zoontje zit voor bij mij en we raken al zingend helemaal doorweekt. Ik hoor hem echter niet meer piepen. Ik kijk naar mijn dochter die gestaag doortrapt, zingt en verder geen kik geeft. En ik voel me ineens intens gelukkig worden. Wat is dit gaaf! Die stromende regen, dat afzien op de fiets, die kleine kanjer voor me en al dat roze naast me.

Moeilijkheden, hindernissen en obstakels zullen er altijd zijn. Plannen zullen doorkruist worden, treinen zullen niet rijden en regen zal blijven vallen. Dat is niet oneerlijk, geen boete of straf maar het leven. Lang leve de frustratietolerantie en wij fietsen vrolijk en nat naar huis!