Met een warme Kerst, daarna kwakkelweer en dat weer gevolgd door strenge vorst en een griepepidemie is het de hoogte tijd voor een column over ziek zijn en beter worden! Een thema waar de kinderen op de peuterspeelzaal van mijn zoontje veel aandacht aan hebben besteed.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik geloof in ziek mogen zijn, beter worden en weerstand opbouwen. En dit doe ik niet door mijn kinderen bij elk kuchje en elke verhoging meteen allerlei medicatie en antibiotica te geven maar door hun lijfje zelf te laten werken. Ze rustig laten uitzieken, daarvoor de tijd te nemen en het prachtige zelfregulerend vermogen van hun lichaam te stimuleren! Met als basis gezond eten met veel groente en fruit, zaken als volkoren producten en…weinig suiker.

Een idealistische aanpak of gewoon haalbaar als je jezelf maar bewust bent van hoe je het doet en wat het je kinderen oplevert?

Ik denk het laatste!

Ik weet nog goed dat ik bij de dokter zat toen mijn zoon nog geen jaar oud was. Flinke rode oren en een rode keel had hij, concludeerde de vriendelijke vrouw. Dat hij er last van had, wist ik want hij had pijn en dat liet hij weten ook. Ik kreeg een antibioticakuur mee maar vroeg of ik het nog even mocht aankijken met een paracetamolletje tegen de pijn. Dat mocht en jawel hoor, mijn zoon knapte zelf rustig op en de kuur bleef in de kast.

De stand was 1-0 voor de thuisspelende ploeg, Joep tegen de antibiotica!

Een tijdje later was het hetzelfde verhaal. Joep speelde een nieuwe wedstrijd en was flink grieperig. Wederom kreeg ik een kuur mee en mocht ik het, ondanks dat hij flink ziek was, weer aankijken. Joep knapte op en de kuur ging dit keer terug naar de apotheek.

2-0 voor de kleine Joep!

Wat ik doe? Ik ga bij een niet fit huis terug naar standje rust. Met tijd om uit te zieken en zelf op te knappen. En dat wil niet zeggen dat ik nooit naar een antibioticakuur of paracetamol zal grijpen. Soms zal het echt niet anders kunnen en dan is het fijn dat deze medicatie er is. Maar het kan wellicht wel vele malen minder dan dat nu vaak gebeurd. Hoeveel tijd en ruimte is er eigenlijk voor onze kinderen om rustig ziek te mogen zijn en jezelf weer beter te maken in de hectiek van onze maatschappij? Hebben we er eigenlijk wel tijd voor en komt het uit in de volle agenda?

Wat het oplevert als je wel tijd maakt? Dat het na de 2-0 niet meer is voorgekomen dat ik met mijn zoon naar de dokter ben geweest. Met mijn dochter trouwens ook niet. Ze zijn amper ‘ziekig’ en als ze iets te pakken hebben, herstellen ze zelf en bouwen ze elke keer meer weerstand op waardoor ze weer sterker worden dan dat ze waren. Dat is waar ik in geloof. Help mij het zelf te doen, hoe mooi is dat!