Twee verschillende kinderen. Allebei uit ons. Nu allebei op school. In een systeem ooit bedacht door vast hele kundige mensen. Een hele week vol doelen, regels en kaders. Een systeem waar de oudste toevallig naadloos in past en goed in gedijt. Ze doet wat moet en doet dat ook nog eens met veel plezier en groot gemak. Werkt daarnaast allerlei extra verdiepende taken en opdrachten met veel enthousiasme en energie uit. Loopt niet snel leeg op iets, wordt niet moe en vindt veel leuk en prima. Tijdens de 10-minuten gesprekken kijken we elkaar dan ook elke keer vrolijk en ontspannen in de blauwe ogen en hebben we een gemakkelijk en vlot gesprekje. In 10 minuten prima te doen.

Dan onze jongste…

Ook hij zit in dat systeem. Hij vindt school niet zo leuk. Heeft bij het opstaan al weinig zin en wil eigenlijk het liefst thuis blijven. Vooral het zitten in de kring (hij zit in de kleuterklas) en de ‘moet’ taakjes zijn niet aan hem besteed. Wel houdt hij van buitenspelen en gymmen. En van werkjes die iets actiefs of, in zijn ogen, uitdagends met zich meebrengen zoals het bouwen met constructiemateriaal, poppenkast spelen, en heerlijk vrij verven, knippen en plakken. Maar in een bepaald kader iets moeten doen? Dan is het maar net of het wel of niet raakt aan zijn interesse en enthousiasme. Het hangt ervan af waar hij staat in zijn ontwikkeling en jazeker, of je raakt aan zijn VUURRRRRRR!

Want het ontsteken van het vuur in elk kind, dat is waar het om gaat! De vraag is niet: hoe zorgen we ervoor dat elk kind past in het systeem? Hoe halen we de gestelde doelen, binnen de door ons bepaalde kaders? De vraag is veel meer: hoe ontsteken we het prachtige vuur in elk kind? Hoe komen we bij elk kind en welke behoefte heeft hij? Waar liggen zijn interesses, hoe bieden we iets aan zodat hij erop ‘aan’ gaat? Elk kind is uniek, heeft zijn eigen tempo en manier van ontwikkelen en zijn eigen fijne ritme om zich te ontplooien en te groeien. Wat ontstaat allemaal voor moois als dat er mag zijn? En hoe zitten systemen, kaders, doelen, normen en de drang om te presteren ‘het uniek mogen én kunnen zijn’ in de weg?

Ook andere ouders zijn hierin soms zoekende. Ouders die merken dat hun kind niet gezien wordt, niet optimaal past in een systeem en hierdoor niet helemaal tot zijn of haar recht komt. Een meisje dat niet lang stil kan zitten en in de kring gewoon lekker met haar klittenbandschoenen speelt. Open en dicht, open en dicht. Dit tot irritatie van de leerkracht. Een jongen die elke keer dingen moet doen die niet aansluiten bij waar hij enthousiast van wordt. Steeds vaker boos of verdrietig thuiskomt uit school omdat hij zijn energie niet kwijt kan. En uiteindelijk vast komt te zitten in al dat moois wat zijn lijf niet goed uit kan komen.

En zo kregen ook wij een subtiel verzoek tijdens de 10-minuten gesprekken over onze zoon. Vanuit de beste intenties en een goed hart werden zijn juffen onrustig van zijn ontwikkeling. Tja, en toen bleken die 10 minuten wel erg kort om hier eens goed samen naar te kijken. En dat hebben we gedaan, op een later moment. Gekeken naar onze zoon. Naar wie hij is, waar zijn behoefte ligt en hoe je hem enthousiast maakt. Twee fijne juffen en twee betrokken ouders en wat hebben we een goed gesprek gehad. Zo goed dat zijn ene juf vandaag tegen mij zei; “Ik heb het vuur gezien bij hem! Het VUURRRRRRR! Gisteren, bij de gymles. De kinderen bouwden met materiaal een raket en wat ging hij los en wat kwam er veel los in hem.”

En weet je wat misschien nog wel het allermooist is? Zijn juf zei het met zoveel enthousiasme en sprankeling. Het maakte wat los in haar. Misschien wel haar mooie vuur…