Het lijkt alsof gevoelens sterker worden zodra je moeder of vader wordt; de pijn, het verdriet en het geluk van je kind raken jou direct.

Afgelopen woensdag was mijn dochter voor het eerst echt intens verdrietig (zoals kinderen dat kunnen zijn) om iets wat op school gebeurd was. Het onrecht was groot, het verdriet dus ook! Gelukkig was ik daar. Haar moeder, haar rots in de branding, die niet warm of koud wordt van al die tranen, van die hangende schoudertjes en het witte gezichtje!  Die handelt vanuit rust, kalmte en het overzicht bewaart.

De werkelijkheid was anders…

Ik moest mijn rust en kalmte zo ongeveer uit mijn kleine teen halen en die is niet voor niets zo klein. Er kwam dan ook maar weinig uit! Ik voelde dat haar verdriet mij raakte. Het deed mij verdriet! Wat een onrecht, bah, wat rot dat kinderen zo kunnen doen. Ik zal eens, ik ga eens…blijf allemaal van mijn dochter af. Nee, er kwamen niet alleen opvoedkundig correcte en vanuit rust gebrachte zinnen uit mijn mond. Ik voelde me een leeuwin die wel eens even zou gaan optreden. Wat dachten ze wel!

En laat dat nou net niet de bedoeling zijn. In het boek van Iris Bouwman, over mindfulmama, staat mooi beschreven dat we doorgaans erg onder de indruk zijn van de gevoelens van onze kinderen. En we hebben het idee dat WIJ er iets mee ‘moeten’ DOEN. Alleen, ondanks dat het jou als moeder of vader kan raken, is het gevoel van je kind zelf. Het is dan ook aan je kind om daar een weg in te vinden. Hoe kan je kind weerbaar worden als je als ouder dingen blijft oplossen?  Hoe kan je kind zijn of haar emoties voelen als we ze als ouder zelf de hele tijd ook hebben? We ontnemen daarmee onbewust onze kinderen de kans om zelf met hun gevoelens om te gaan.

Oke, dat zal dan wel zo zijn maar…hoe help ik mijn dochter dan wel? En hoe zorg ik ervoor dat ik zelf niet in die poel van emoties terecht kom en blijf hangen?

Ik help mijn dochter door haar verdriet er op dat moment te laten zijn. Door samen met haar te kijken hoe ze om kan gaan met de situatie. Door haar daarna (en eigenlijk elke dag) een groot compliment te geven en een dikke knuffel. En ikzelf? Gevoelens zijn altijd van tijdelijke aard. Je hebt ze, je bent ze niet! Ik mag het verdriet en de pijn er gewoon laten zijn. Ik hoef geen moeite te doen ze weg te krijgen en ik hoef niet onder de indruk te zijn van die gevoelens bij mezelf. Hierdoor hoef ik ook niet te handelen en komt er ruimte. Ruimte voor het gevoel van mijn dochter. Ruimte om haar het zelf op te laten lossen.

En zo is het maar net. Dus lieve schat: you go girl!

En als je mijn hulp nodig hebt, dan ben ik er voor je.