Het is maandagmiddag na de voorjaarsvakantie, die op de school van mijn dochter 2 weken heeft geduurd. Ze heeft net de eerste schooldag erop zitten, zit bij mij aan tafel en zegt; “mama, ik vind het een drukke dag”. Op maandag staat ook altijd de zwemles gepland. Waar ze voorheen zin had om te gaan, ziet ze er deze dag een beetje tegen op.

Dan komt de dinsdagochtend. We fietsen naar school. Mijn dochter heeft zo lekker lang geslapen dat we te laat gaan komen. Ach, het zei zo denk ik zo ‘mindfulmama-mogelijk’ en we zitten vrolijk op de fiets. Eenmaal op school valt mijn dochter een beetje oenig op de trap, krijgt ze haar jas niet uit, straalt ze in alles uit dat ze TOTAAL geen zin heeft en begint ze uiteindelijk te huilen. “Mama, ik vind het een drukke dag” zegt ze weer. En toen kwam ie: “Ik wil helemaal niet naar school!”.

Tja, en daar stond ik dan. Aan de ene kant een huilend kind en aan de andere kant een heerlijke ochtendplanning vol leuke werkzaamheden voor Plukdedag in mijn achterhoofd. Echt luisteren naar wat mijn dochter mij te vertellen heeft, zonder mijn eigen agenda in mijn achterhoofd, is soms best een opgave.

Er zijn momenten dat het echt niet uitkomt of dat het juist ook wel goed is om door een zure appel heen te bijten. Alleen… hoe waardevol is het om soms gewoon toe te kunnen geven aan wat we diep van binnen voelen? En even de boel de boel laten. Of, in dit geval, (h)erkennen dat je moet wennen na een vakantie. Of je nou groot bent of klein, het is toch heerlijk als dat soms kan in plaats van maar door te rennen.

“Weet je wat”, zeg ik, en ik pak haar op schoot. “Ik haal je om 12.00u op. Eet je thuis een boterhammetje en blijf je vanmiddag gewoon een keertje thuis. Ga je nu lekker naar de klas en maak je er een leuke ochtend van”. Het huilen stopt, de ontspanning komt en ik laat haar gaan. Ze stapt rustig de klas in en laat de ochtend beginnen.

Plukdedag, leef en geniet met een lach!