Allemaal leuk en aardig dat contact maken met je kind, echte aandacht hebben en vanuit daar verbinding maken als je kind bijvoorbeeld verdrietig is of boos wordt. Het klinkt, nou ja, hoe klinkt het eigenlijk? Een beetje vaag, niet meteen te pakken, wellicht zelfs wat zweverig ofzo waardoor ik geneigd ben het maar wat te laten voor wat het is. Totdat…

…je het ERVAART. Gewoon ervaart dat het werkt. Want ja het werkt echt en het levert jezelf en je kinderen veel op.  Het wordt namelijk allemaal net wat leuker, gemakkelijker en meer ontspannen!

Men neme een kleine spruit van 3,5, bijvoorbeeld mijn zoon. Wijze, wijze mensen schreven ooit dat dingen niet voor niets op je pad komen en het heel ontspannen werkt om mee te veren met wat het leven voor jou in petto heeft. Bij mij is dat op dit moment een nogal in ontwikkeling zijnde zoon die op allerlei gebieden zijn grenzen opzoekt, regelmatig boos of verdrietig wordt, zijn wereld ten volle verkent en daar soms door overspoeld wordt. Zelf veel wil doen, want ja hij is al groot, en anderzijds regelmatig bescherming zoekt en geknuffeld wil worden.

Tel daar een moeder bij op die denkt dat hij zich vooral niet zo moet aanstellen als hij bijvoorbeeld boos wordt. Vindt dat hij moet stoppen met huilen en soms het geduld niet heeft als hij weer eens zijn Playmobil niet wil delen met zijn zus. En je hebt de poppen, oftewel mijn zoon, aan het dansen!

Dit ging niet werken en dat wist ik. Alleen weten en ernaar handelen zijn twee verschillende dingen die niet meteen naadloos op elkaar aansluiten. Daarnaast merkte ik dat zijn gedrag ook iets met mij deed. Ik werd geïrriteerd, soms zelfs boos. En als ik boos werd, dan hield hij wel op. Alleen meer omdat hij schrok van mij dan dat hij zelf nou echt zijn weg had gevonden in zijn boosheid, deze tot rust was gekomen en ik daar op een prettige en constructieve manier aan had bijgedragen.

Naast blije, verdrietige of bange emoties mogen ook boze er altijd zijn. Dat wij het wellicht onzin of overdreven vinden, daar gaat het niet om. Wegstoppen, afkappen of je kind wegsturen heeft dan ook geen zin. Dan komt het er op een later moment driedubbel zo hard uit. Emoties van kinderen zijn vaak buiten proporties. Dat hoort erbij en is geen onwil maar onmacht. Geen kind is voor zijn lol vervelend, verdrietig of boos. Kinderen hebben nog onvoldoende geleerd om hun gedrag en emoties te reguleren en hebben onze hulp hierbij nodig. Niets negatiefs aan dus als je het zo bekijkt.

Een goede eerste stap is zijn emotie (en daarmee dus ook mijn zoon) serieus nemen. Daarbij zelf rustig blijven en mijn emoties of gedachten parkeren. Oké, daar ging ik…“Je wilt graag met de Playmobil spelen he?  Dat kan ik me voorstellen. Alleen vindt je zus het ook leuk en mogen jullie er allebei mee spelen”. Mijn zoon: Baal, baal, huil, huil. Ik bleef rustig zitten op de grond, gaf mijn zoontje een knuffel en liet hem huilen en boos zijn. Dat bleek maar even want hij werd al snel weer rustig, pakte ‘zijn deel’ van de Playmobil en ging verder met spelen. Eerst zelf, daarna samen met zijn zus. Nou ja, dat ging eigenlijk best gemakkelijk!

En zo werkt het met veel dingen valt me op. Als ik zelf rustig blijf, zijn emoties (h)erken en ze er laat zijn, in contact blijf (hem niet op de gang zet), leert mijn zoon elke keer weer meer. Over samen spelen en delen, dat het niet altijd gaat zoals hij wil en hij soms moet wachten, anderen ook iets mogen en het anders loopt dat hij graag zou willen. En het grappige is, dat sinds ik bewust hiermee aan de slag ben gegaan, zijn boosheid steeds verder afneemt en het daarnaast minder lang duurt als hij daadwerkelijk boos is. Mooi hoor hoe hij zijn weg daar in vindt. En zijn mama ook!