De afgelopen tijd hadden mijn kinderen regelmatig strijd. Om niks, om alles, om onbelangrijke dingen (in mijn ogen) en om erg belangrijke dingen (in hun ogen). Discussies over wie mocht beginnen, wie mocht bepalen, wie wat wel deed of juist niet, laaiden regelmatig hoog op.

Zelf merk ik dan dat mijn eerste reactie vaak eentje is van; ‘He, wat is dit nou?’, ‘Waarom doen ze toch zo?’ en ‘Bah, wat vermoeiend!’. Vervolgens komt reactie twee; ‘Wat zit erachter?’ en ‘Wat kan ik ermee?’. Daarmee bezig zijnde ontstaat dan vanzelf reactie drie. Deze is rustig en zonder oordeel en zorgt wonderbaarlijk genoeg altijd voor precies die ruimte die nodig is voor een oplossing, verandering, groei en ontwikkeling. Reactie drie is namelijk: ‘Ach, het is zoals het is en het vormt zich wel weer’ en ‘Blijkbaar is dit nu nodig en met een beetje begeleiding van ons, vinden zij (en wij ook) hun weg er wel weer in’.

Aangezien oefening nog steeds kunst baart, sla ik steeds gemakkelijker mijn eerste reactie over en spring als een volleerd hordeloopster – vanuit een oordeel loze reactie twee – automatisch door naar reactie drie. Bijvoorbeeld toen zowel mijn zoon als dochter totaal niet fit uit de winter kwamen en de lente zich aandiende. Ze zijn allebei, eerst de een en toen de ander, een tijd thuis geweest. Niet heel ziek maar ook zeker niet fit. En het duurde maar en duurde maar. Ik geef toe, ik moest best wel even schakelen, maar daarna vond ‘Het is zoals het is en het vormt zich wel weer’ zijn weg. We gingen terug naar de basis van slapen, uitrusten, gezond eten en veel vertroetelen. Ze zijn opgeknapt en zo fietsten vanochtend twee fitte en erg vrolijke kinderen samen met hun vader naar school.

Het is zoals het is en het vormt zich wel weer. Zonder te oordelen, te balen en het te willen veranderen of naar je hand te zetten. Loslaten en meeveren met wat is. En dat kan best een uitdaging zijn. Bewust of onbewust maken we namelijk gemakkelijk plannen, hebben we een plaatje in ons hoofd hoe iets moet zijn, hoe we het graag willen of leggen we de lat voor onszelf (en onze kinderen) hoog. Alleen, uiteindelijk zit het leven zo niet in elkaar. ‘Het leven is namelijk wat gebeurt terwijl je andere plannen maakt’, aldus John Lennon.

Vorige week gingen we op vakantie naar Texel. Na al het warme weer van de afgelopen tijd sloeg precies op onze reisdag het weer helemaal om. Aha, flinke storm en veel regen, dat is wat we kregen in onze weekje vrij! Tussen al dat natuurgeweld door, gingen we bij een paar uur droog weer heerlijk naar het strand en met regen speelden we binnen in het zwembad. Mijn  kinderen hebben elkaar de afgelopen tijd weer helemaal gevonden en waren ook op vakantie de grootste vrienden. Het weer was prut, de week was top! Pech of geluk, ach wie zal het zeggen? Je bent precies waar je moet zijn…

Fijne zomer iedereen!