Mijn zoon van alles laten eten, zeker bij het avondeten, en dit gezellig houden zonder strijd. Nou, eerlijk gezegd vind ik dat vaak een hele uitdaging! Hoe stimuleer ik mijn kind om dingen te proeven, uit te proberen en nogmaals te eten als hij iets de eerste keer niet lekker heeft gevonden? Soms, of eigenlijk vaak, wil hij echt niet nogmaals proeven en zit ik het een beetje geforceerd gezellig te houden terwijl ik van binnen steeds ongeduldiger word.

Ergens begrijp ik het ook wel hoor. Alles is nieuw. De smaken, kleuren en vormen. Ga er maar aan staan als kleine uk. Je proeft iets voor het eerst en denkt; nou nee, dat vind ik niet lekker. Weet mijn zoon veel dat hij door het nog een aantal keer te proeven, gaat wennen aan de smaken, de texturen en de geur. “Proberen is leren Joep”, zegt mijn wijze naar schoolgaande dochter dan. Ja, dat kunnen wij wel zeggen maar hij is toch niet gek. Eigenlijk is het een mooie paradox. Je primaire reactie is iets niet meer willen eten want je vindt het niet lekker. Terwijl je juist wel moet blijven proeven om het steeds lekkerder te gaan vinden. Dus…

Ook bij deze ‘opvoedkwestie’ begint het leren eten en het gezellig houden aan tafel dan ook met een beetje begrip voor de onwil van je kind. En vanuit daar kleine ‘eetstappen’ vooruit zetten.

Ik ga voor gezonde en bewuste keuzes op het gebied van voeding. Wij eten veel biologisch en onbewerkt, weinig suiker en E-stoffen en ik maak steeds meer zelf. Er staat sinds afgelopen weekend zelfs een kweektafel in onze tuin. Groene vingers, here I come. Toch betrap ik mezelf erop dat ik voor de kinderen best eenzijdig kan koken. Mijn dochter lust vrij veel als het gaat om het avondeten maar dan wel het liefst niet teveel poespas er omheen. Pasta met groenten en dan zonder saus, met alleen wat geraspte kaas erop, vindt ze het allerlekkerst. Ze waagt zich nog niet aan mijn heerlijke ovenschotels of aan mijn lekkere visprutjes.  Mijn zoon heeft hetzelfde alleen is hij, op zijn zachts gezegd, wat beperkter in zijn variatie! Hij eet alleen tomaat, komkommer en paprika en met grote moeite een paar verdwaalde bonen en erwten. Verder kom ik niet met hem. Hij is zelfs een keertje gaan kokhalzen van een piepkleine, echt zo’n mini, broccoli.

Dus deze mama gaat ermee aan de slag! Met het avondeten en met de mooie ideeën die worden genoemd in de nieuwsbrief van de peutenspeelzaal van mijn zoon. Samen met mijn kinderen koken, dingen klaarmaken, hen betrekken bij het eten kopen, de voorbereiding en het dekken van de tafel. Dat wil ik al wel langer maar het komt er gewoon niet van. Ik heb vaak mijn kruit ook wel zo’n beetje verschoten aan het einde van de dag en dan maak ik het liefst zelf iets. Maar daarmee doorbreken we de genoemde paradox niet. En in het weekend kan het natuurlijk gemakkelijker, samen aan de slag.

Alles wat je aandacht geeft, groeit! En dat gegeven kun je mooi leggen op de opvoeding van je kinderen en eigenlijk op alles in het leven. In dit geval leg ik het op alle kruiden, de tomatenplant en aardbeienplantjes in de kweektafel buiten en…op de aandacht die ik samen met mijn zoon en dochter aan het eten geef. Eet smakelijk!

P.s:  Heb jij een goede tip om kinderen op een leuke en speelse manier te laten eten? Of heb je een lekker kinderrecept om samen te maken? Mail het naar info@coachingplukdedag.nl